Maciej Chłopek opisał w swojej książce bikiniarzy - przedstawicieli polskiej subkultury z lat 1948-1956. Byli to młodzi ludzie buntujący się przeciwko narzucanym normom społecznym i szarej rzeczywistości Polski okresu stalinowskiego. Bikiniarze uwielbiali muzykę jazzową, kulturę amerykańską i czerwony kolor. Na ulicy wyróżniali się ekstrawaganckim i kolorowym strojem : nosili kapelusz typu naleśnik, luźną marynarkę po kolana, wąskie i przykrótkie spodnie, zamszowe buty "na słoninie", kolorowe skarpetki w paski, krawat na gumce. Krawat, a właściwie krawatto, był podstawowym symbolem bikiniarskiego sposobu noszenia się. Krzykliwość jego barw i różnorodność wzorów przykuwały uwagę przechodniów. Popularnymi motywami były : egzotyczna wyspa, gołe girlsy, palmy, małpy, gady, jachty, złote kółka i fosforyzujące wzory. Modna również była fryzura zwana plerezą lub mandoliną. Autor książki wyjaśnia, w jakich okolicznościach powstało zjawisko bikiniarstwa w naszym kraju, na kim wzorowała się polska młodzież, jak władza traktowała bikiniarzy i jaki związek z tą grupą ma atol Bikini.