W posłowiu autorka zdradziła, że do napisania tej książki zainspirował ją niezwykły projekt Christiana Boltanskiego. Ten francuski artysta zafascynowany był problematyką pamięci i przemijania. Co zostaje po człowieku, który już odszedł z tego świata? Zdjęcia, wspomnienia bliskich, dokonania zawodowe, przedmioty życia codziennego. Artysta wpadł na pomysł, by nagrywać bicie serc ludzi w różnym wieku. Zapisy dźwiękowe zostały skatalogowany i są przechowywane w archiwum, które znajduje się na małej wsypie Teshima na Morzu Japońskim.

Głównego bohatera książki poznajemy w trudnym dla niego okresie życia. Shūichi, ilustrator książek dla dzieci, ma czterdzieści lat i wraca z Tokio do rodzinnego domu w Kamakurze, żeby zastanowić się, co zrobić z odziedziczonym po zmarłej matce budynkiem. Przedmioty znajdujące się w domu przywołują wspomnienia z dzieciństwa i uświadamiają mężczyźnie, jaką rolę w kształtowaniu jego osobowości odegrała matka. Shūichi zauważa, że odkąd odeszła, "jakaś cząstka jego też jakby zgasła", a "nić, która wiązała go ze światem, kolejny raz się poluźniła." (s. 31) Matka zawsze zabiegała o to, żeby był szczęśliwy. Nauczyła go, jak żyć z wrodzoną wadą serca. Dbała też o to, żeby szybko zapominał o przykrych zdarzeniach. W jego pamięci pozostał obraz zawsze uśmiechniętej i niewytłumaczalnie spokojnej matki. 

Rozmyślania Shūichiego zakłóca pojawienie się w domu ośmiolatka - "chłopca o najsmutniejszej buzi na świecie." (s. 203) Malec codziennie zakrada się i wynosi różne przedmioty. Nie są to żadne wartościowe rzeczy. Czemu więc dziecko taszczy starą konewkę, poplamiony fartuch i wyszczerbioną szklankę? Shūichiemu udaje się porozmawiać z małoletnim złodziejaszkiem i poznać motywy jego postępowania. Zawarta w takich dziwnych okolicznościach znajomość przerodzi się w przyjaźń, a mężczyzna dowie się od chłopca o nowych faktach z życia swojej rodziny. Ważnym momentem książki jest wizyta głównym bohaterów w Archiwum Bijących Serc. Shūichi znajdzie tam niezwykłe nagranie - pośmiertny prezent od matki. 

Cytaty z książki:

"Ważniejsze jest kochać, niż być kochanym." (s. 227)

"(...) miałeś cudowne dzieciństwo. Nagromadziłeś tyle szczęścia, że wystarczy ci na całe życie." (s. 23)

"Kiedy nie znasz wszystkich faktów, unikaj oceniania." (s. 54)