Amerykanka Flo Dunthorpe jest tłumaczką literatury pięknej i miłośniczką prozy japońskiej. Zamieszkała w Tokio, żeby doskonalić znajomość języka japońskiego i lepiej poznać realia życia w Kraju Kwitnącej Wiśni. Może jej się to przydać, gdy będzie tłumaczyć na angielski kolejne książki. Do tej pory anglojęzycznemu światu przybliżyła zbiór opowiadać science fiction jednego ze swoich ulubionych pisarzy. Zabolało ją, że internauci skrytykowali efekty jej pracy. Długo zastanawiała się więc nad wyborem kolejnej książki do tłumaczenia. Problemy w życiu osobistym nie ułatwiały tego zadania.

Przypadek sprawił, że w ręce Flo trafiła niepozorna książka zatytułowana "Dźwięk wody". Nigdy wcześniej nie słyszała o tej książce ani o jej autorze Hibikim. Od przeczytania pierwszych stron ulega magii przedstawionej historii i myślami przenosi się do Onomichi, by obserwować relacje głównych bohaterów. W Onomichi (prefektura Hiroszima) mieszka Ayako - wdowa, która prowadzi małą kawiarnię. Wiosną przyjeżdża do niej dziewiętnastoletni wnuk Kyo, który ma spędzić u babci cały rok. Ten czas chłopak ma wykorzystać na naukę i przygotowania do egzaminów na medycynę. Kyo nie dostał się na studia za pierwszym razem i czuje, że zawiódł oczekiwania matki i babci. Chłopak ma niskie poczucie własnej wartości. Przedstawiając się komuś mówi, że jest roninem. Nie potrafi chwalić się swoim talentem plastycznym, choć od dziecka rysuje komiksowe historyjki. Roczny pobyt u babci go przeraża, bo rzadko bywał u matki swojego nieżyjącego już ojca. Kobieta jest wobec niego oschła i wymagająca. Wnuk musi stosować się do jej poleceń i sugestii, choć w głębi serca marzy o szczerej rozmowie i poznaniu historii rodzinnych. Szczególnie interesuje go postać ojca, którego już nie pamięta. Babcia nie jest jednak skora do zwierzeń i wspomnień. Ma swoje tajemnice i jest przekonana, że sekrety nie są przecież kłamstwami. Czy Kyo znajdzie sposób, żeby dowiedzieć się czegoś o rodzinie?

"Cztery pory roku w Japonii" to powieść szkatułkowa, gdzie jedna opowieść ukryta jest w drugiej opowieści. Historie się przenikają i prowadzą czytelnika do wyjątkowego przesłania.

W książce znajdziemy także wiele interesujących informacji na temat japońskich świąt, haiku, znanych pomników i budowli. Bohaterowie odwiedzają Park Pamięci Pokoju w Hiroszimie i rozmawiają o skutkach wydarzeń z 1945 roku.  

Cytaty z książki:

"To twoje życie. Nie żyj tak, jak ci dyktują inni ludzie." (s. 274)

"Została tłumaczką, ponieważ nie chciała być widoczna, nie chciała być w centrum uwagi - nie chciała mieć do czynienia z prawdziwymi ludźmi i prawdziwymi emocjami. Całe życie chowała się za fikcyjnymi postaciami i traktowała je jak przyjaciół." (s. 329)