Dla Marii Nurowskiej inspiracją do napisania książki często stają się losy osób znanych, ale nie zawsze pozytywnie ocenianych przez historię. Tym razem pisarka przybliża czytelnikowi postacie Sergiusza Piaseckiego, Czesława Miłosza oraz pewnej kobiety, która odegrała ważną rolę w życiu obu literatów.
Historię ich znajomości stara się odtworzyć studentka filologii polskiej Anna, która podczas pobytu w Anglii przypadkowo poznaje przebywającego tam na emigracji Sergiusza Piaseckiego. Pisarz zgadza się, żeby Anna napisała o nim książkę biograficzną. Zaczynają się długie spotkania, podczas których S. Piasecki opowiada o swoim barwnym życiu. Były w nim czyny bohaterskie (np. uratowanie Józefa Mackiewicza, brawurowe akcje dokonywane we współpracy z AK), ale także takie, za które musiał odpokutować np. pobytem w więzieniu. W opowieściach często pojawia się postać Czesława Miłosza. Piasecki nie kryje, że uważa Noblistę za złego człowieka. Anna wyczuwa, że powodem tej antypatii nie są tylko różnice ideowe. Podpowiedź znajduje w powieściach Sergiusza Piaseckiego, który chętnie obdarowywał tworzone przez siebie postaci wątkami autobiograficznymi. W "Człowieku przemienionym w wilka" Józef (alter ego autora) spotyka Helenę, która wyjawia mu smutną tajemnicę. Kobieta nie może się pogodzić z tym, że porzucił ją poeta, który wcześniej zapewniał o stałości swych uczuć. Przez niego dokonała strasznego czynu. Józef chce zaopiekować się Heleną i sprawić, żeby zapomniała o bólu, którego sprawcą był poeta. Anna chce się dowiedzieć od S. Piaseckiego, czy taka sytuacja naprawdę miała miejsce w jego życiu. I jaką rolę w tej sprawie odegrał Cz. Miłosz?
W latach trzydziestych XX w. Sergiusz Piasecki podobno był zgłoszony jako kandydat do Literackiej Nagrody Nobla. Swoją książkę "Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy" napisał w więzieniu. W wydaniu książki pomógł Piaseckiemu Melchior Wańkowicz.
Książka "Sergiusz, Czesław, Jadwiga" poprzedzona została informacją, że cała opowieść opiera się na faktach i relacjach świadków, jednak  czasami prawda historyczna została uzupełniona pisarską wyobraźnią.