W książce "Chrobot. Życie najzwyklejszych ludzi świata" podróżnik i dziennikarz Tomasz Michniewicz ukazuje dorastanie i losy siedmiorga osób - mieszkańców różnych państw. Bohaterów poznajemy, gdy są dziećmi, a żegnamy się z nimi, gdy są już dorośli. Autor podkreśla, że wszystkie wydarzenia i postacie opisane w książce są prawdziwe. Poszczególne historie spisał na podstawie relacji konkretnych osób pochodzących z Finlandii, Kolumbii, Japonii, Zimbabwe, Ugandy, Stanów Zjednoczonych, Indii.

Od razu nasuwają się pytania: jak miejsce urodzenia wpływa na życie człowieka, co łączy, a co dzieli ludzi żyjących w różnych częściach świata, jakie przyświecają im cele, czy wszyscy mają takie same szanse na odniesienie sukcesu. Różnice widać już w sposobie wychowywania dzieci. W Finlandii dzieci mają się przede wszystkim uczyć i odrabiać lekcje, ale mają też czas na zabawę. W Japonii również nauka jest najważniejsza, ale przez liczne zajęcia szkolne i pozaszkolne dzieci nie mają czasu na zabawę, brakuje go nawet na sen. Są wręcz chwalone za to, że mało śpią, bo to oznacza, że nie lubią się lenić. Na afrykańskiej farmie dzieci obowiązuje zasada, że nie ma jedzenia za darmo. W Indiach dwunastoletnia Madhuri została wydana za mąż, gdy skończyła 12 lat życia. To był koniec jej dzieciństwa. Wyznawcy hinduizmu mogą pocieszać się, że w kolejnym wcieleniu przypadnie im lepszy los. W Stanach Zjednoczonych o sukcesie decyduje to, co posiadasz, dlatego wszyscy biorą kredyty w bankach, żeby kupić dom z basenem i dobry samochód. Dzieci szybko się uczą, że świat dorosłych to ciągły wyścig. Kolumbijczykom do szczęścia musi wystarczyć niewiele. Zamiast rozpaczać, że na nic ich nie stać, wolą śmiać się i tańczyć. W Japonii nie można się za bardzo wyróżniać, więc wszystkie rodziny są do siebie podobne. Każdy powinien założyć rodzinę w odpowiednim czasie.
Wszyscy ukazani w książce bohaterowie chcą mieć jak najlepsze życie. Czy zrealizują swoje marzenia? Czy będą szczęśliwi?

Cytaty z książki:

"Jak się już urodzisz w niewłaściwym miejscu, niełatwo coś zmienić" (s. 229)

"Wiadomości tworzą ci, co piszą do gazet." (s. 133)

"Córka podskakiwała obok, śpiewając piosenkę o tym, żeby mówić powoli. Bo gdy mówisz szybko, odsłaniasz to, co naprawdę myślisz." (s. 215)